Quel-est-le-sens-de-la-vie?

Bir insanın hayatı, en dara düştüğünde bile, bir başka insana iyilik yapabilme olasılığı ile anlamlanır.

 

 

 

The center of my heart.

 Cumartesi pazarı bir süredir içimde yanan bir ateş. Yıllardır bulunmayan mor soğanı bulduğum bu pazar yerine her Cumartesi sabah gidebilmek için bütün haftayı iple çekiyorum. Cumartesi sabahları artık hayatımın merkezi oldu. Bütün hafta pazardan aldıklarım bitsin de yeniden pazara gideyim gibi bir hayat. Ama elbette ölçüsüz biçimsiz yine fazlaca mal alıp, ertesi hafta pazarında da yine malı yüklenip evi manav yerine çeviriyorum. Olsun be yerel üretici, olsun be güzel soğan, domates, patates, bamya ve yeşillikler. Her halinizle güzelsiniz. Silivri, Çatalca ve Beykoz sırtlarından tüm üreticilerle Cumartesi sabahları hayatımın merkezi. Bir de sabah erken gidersen, malın iyisini en iyisine... Cumartesi pazarı canımsın.

Living in dreams, Living in chapters.

Uzunca bir süredir mesela 2 ay galiba, gördüğüm rüyalarda belli bir set, belli bir insan grubu var. Episode episode rüya görüyorum. Yatıyorum devamını görüyorum. 3 gün sonra kaldığı yerden devam ediyorum. Hayatımdaki insanlar, çevremdekiler, simaen bildiklerim. Herkesin bir rolü var.

 Gün içinde kısa aralıklı uykuya dalışlarım oluyor, mesela 13.30 sularında bir 10 dakika gidiyor kafa. 3 episode hikaye görüyorum burda. Uyanıyorum, öğleden sonram darmaduman oluyor. Akşamüstü dalarsam birkaç bölüm daha. Çok fazla hikaye ve olay oluyor. Yoruluyorum.

 Rüyacıyım, ama böyle uzun bir seti ilk defa yaşıyorum.  

Relapse

Bir daha ne zaman olur diye düşünerek geçen zamanın gelip çattığı an mıdır bu?

İçim içimi kemirirken 

Etimden çekilen eti ve acıyı bir ben bilirim. 

Bu da yazgı.

Hâlâ

 

 

 

 

"kurumuş çiçekleri sulayan biri var hâlâ, hâlâ
yıkanmış sokaklarda ayak izleri arıyor hâlâ, hâlâ
yanmış fotoğraflar çerçevelerde hâlâ, hâlâ
siyah kâğıtlara siyah mektuplar yazıyor hâlâ, hâlâ"

Lethe

 Drag me down, in passionate sighs
With the ocean above me
And flames in my eyes
And grant me a life i can live
Without...

Dark Tranquility, 

19-20 Kasım 2021, Türkiye.

 

JJJJound x NB 992

crois, crois pas

olmadığına inanmıyorum, olduğuna da inanmıyorum ama bence var.

Uyumak ölmek gibidir

Okuyacak tonla birikmişim ve izleyecek kucakla şeyim var diye ertesi gün hayatta kalmayı her gece çok isterim. Ertesi gün uyanınca hep kendimi şanslı ve mutlu hissederim. Uykuya yatmak ölmek bi nevi. Ya uyanamazsam? Hele ki onları uykuda kaybetmişsen.

'Yani uyumak ölmek gibidir,
Sonra uyanır yeni bir hayata başlarsın...'

Libro y miseria.

Beşiktaş’ta bir kitapçıdayım. Son Çıkanlar önünde kitaplara gözatarken köşedeki ufak oturma elemanı üzerinde bir kadının biraz utanırcasına kitap sayfalarının fotoğraflarını çektiğini gördüm. Fazlaca bakındım. Göz göze geldik, kadın gülümsedi. Bir şeyler demeye zorlamış gibi oldum, aşırı rahatsız hissettim. Tam dönecekken başka yöne, gülerek: ‘Vapurla geçiyorum karşıya. Her kitaba para veremiyorum. Gelip 20-25 sayfa çekip vapurda okuyorum.’ dedi. Oysa dışardan hali-vakti yerinde gibi de görebilirsin sokakta yürürken.

‘Hali-vakti yerinde’ de ne acaip bir yanılsama, insan şemalinden düşmememek için direnip üstü başı temiz pak olunca. Görülmedik ne çok zorlanmalar var.