Rizaulait

Belki bir fizikçi, belki bir kimyager, akademiden kendini soyutlamış bir şahsiyet edasında. Kimbilir şair mi acaba? Yazdığı pek çok roman okuruna ulaşmamış yazar usanmasında. Berenin yanlarından fırlayan ak düşmüş saçları, yılın büyük çoğunluğunda giyildiği şüphe götürmez, eskiliği katman katmanlaşmış botları, hiç yıkanmamış kaban-montu ile arz-ı endam etti. Elindeki sepette getirdiği sütlaçları dizdi dolabın alt bölümüne. Nakit çalışmadığı, çıkarken dükkan sahibine attığı bir klarktan anlaşıldı. Utangaç bir edayla dükkandan çıkarken bana döndü, gülümsedi. "İyi çalışmalar" diyerek yanıtladım bakışını. Sesi duyulmaz bir tınıda "Teşekkürler" dedi. Yorgun, usanık, ama hayattan kopmamış, paramparça elleriyle sepeti aracın arkasına attı. Bindi ve uzaklaştı. 

Beni sadece 3-4 dakikada tonla düşünceye iten bir rüzgar yarattı. Oturup konuşmak istemezdim ama usanmışlığının tüm detaylarını öğrenmek isterdim. 

Sen ve elin.

Şimdi beni bu ayarsız saatte, üzerimdeki elini çekmiyor oluşunu düşünmeye iten nedir? Tüm inançsızlığımla, kaybolmayan bir ruhun kontrolüne inandıran güç nedir? Beni, hiçbir şeye inanmıyorken, sana inandıran nedir? Sen, elin ve hep köşeden döndüren kurtarıcılığın. 

 

 

Durup, bakmak

Kuyruğunu sağ yandan, askeri nizamda bitiştirdiği iki ayağı önüne sarıp, vakur bir duruşla kıpırdamadan dakikalarca durarak sana bakan bir kedi, sana ne anlatmaktadır? Ona bakarsan aynı şekilde, yine istifini bozmadan, aynı duruşta, aynı hareketsizliklte bakmaya devam eden, sana ne anlatmaktadır. Belki de hiçbir şey anlatmaya çalışmamaktadır.

 

Siz neden her boka anlam yüklemeye çalışıyorsunuz?

 

Dur, dinlesene, duyuyor musun?

 Hiçbir şey bazen bir şarkının yakıcılığı, yıkıcılığı ve tirtretirliği kadar etkili değil. Ne kadar zaman geçerse geçsin, değişmez bir kendini buluş, o sihirli melodiyi bulmak. Melodiler, tınılar, sözler ve armoni olmasaydı ne olurdu?

 

"Tüylerim diken diken et... "