İki taraftar

self-esteem: maça 45 dakika kala çıkıp gittim. maçtan sonra çay içmek için oturduğum yere iki taraftar geldi yanıma oturdular. ntvspor'dan maç arkasını takip ediyordum, laf attı Rıdvan ne diyor dedi. Dinlediklerimi söyledim. Maçtan laf açıldı, kaybettik. İlk kez kaybetmişler geldikleri bir maçta. Nerden geliyorsunuz dedim. Düzce'den dediler. Cumartesi gelmek de zormuş. Mesai olduğu için. Ne iş yapıyorsunuz dedim. Otobüs şirketinde muhasebe ile uğraşıyorlarmış. Küçük olan pek konuşmadı. Bana döndü, 18:15'de çıktınız evden ha dedi, evet dedim. Biz 11:00'de çıktık dedi, güldü. Erken girmişler maça. Hep saygı duydum bu insanlara ve mesafe gözetmeksizin sevmelere... mesafe ve sevmek hep zordur.

Çıkmazda çıkmaz

Servisin kapısında birinin durduğunu ve içerdekilerle konuştuğunu gördüm. Kat kat kıyafetler, sıcak havaya rağmen kafada iki üç kart eşarp (belki de sıcaktan koruyasıca). Gitmesini bekledim, gitmedi. Kapıya yöneldim, içerisiyle konuşurken döndü; güzel bir yüz, çökmüş, ürkmüş, dibi görmüş bir surat ifadesi. Bir anda yanında belirince ürküttüm, "Çok pardon" dedi kapıdan çekildi. Ne ürkütmek ne de kapıdan çekilmesini istemiştim. Ses tonu başka, yüzündeki ifade başka, kılığı başka, ruhu başka...

Dükkana geçip oturdum. Sıra vardı, işler vardı, benim işe sıra gelmeyecek gibiydi ama oturduğum yerden kalkamadım. Tam karşı camdan baktığım yerde, dışarda kadının karşı balkonda oturanlarla sohbete başladığını, onlara hararetle birşeyler anlattığını gördüm. Anlattıkça anlattı, anlattıkça anlattı. Merak ettim, dönüp Ü. Abi'ye "Az önce burada dükkanda olan kadın şimdi şu karşıda, neler anlatıyor böyle" dedim.

- Aa deli o dedi.
- Ne gibi
- İnanmayacaksın ama sokağın başındaki bina bunun.

İnanmamayacak olmak pejmürde haline orantılanınca çıkan bir sonuç diye düşünülüyor muhtemelen. İnsanların dış görünüşlerine bakarak onlar hakkında fikir edinilen ya da büyük yanılgılara düşülebilen zamanlar.

- "Ne olmuş peki" dedim, "Bir hikayesi olmalı..."

Var dedi Ü. Abi:

- Çok sevdiği bir adam varmış. Bunun herşeyini yemiş, malına çökmüş. Hiçbir şey diyememiş. Adam bunu terkedince aklını kaçırmış bu da. Mal mülk var ama böyle buralarda deli divane dolaşıyor.

Mineli Çıkmazı'nda terkedildiği için delirmiş bir kadın.

İnsan insana niye bunu eder.

Barselona, Mart 2015

Çocukluğu Alan Parsons Project'in "La Sagrada Familia"sıyle kesişmiş herkesin bir tavaf borcu vardır. Borç ödedik. İspanyolların işi ticarete dökme konusunda geldiği yerse inanılmaz. Bu durumda 14:17 arası siesta elzem olur elbette...

BALUARD 
Barcelonata sahilinin hemen arkasında Plaça del Poeta Bosca'da. Ekmek kolay iş değil, herkes beceremez. Üzerine çok vesvese edenlerin de ekseri boş konuştuğunu çok gördüm. Yaptıkları ekmek, ekmek değil. Baluard'da dört kadın, bir fırında. Hayat, ekmeği gidip Baluard'dan alıp İstanbul'a gelecek kadar kolay olmalı.

BARCELONATA BEACH 
Aylaklık, aylaklık, aylaklık...

Domino oynayan aylak takımı...

Renkler, renklerimiz... oh!

PICASSO MUSEUM
Nefisler alemi...

SAGARDI
El Born, Barselona'da en sevdigim semt. Sagardi, El Born'da Bilbao Berria ile beraber en sevdiğim tapasçı. Üç, beş, yedi, dokuz.. Durmak ahmakların işidir.

MAGNIFICO
Sagardi arkası ritüel. Kahve koması. İstanbul'a vakum paket yüklenme merkezi.

Barselona tepeden tam bir Yozgat...

Bütün güzelliklerin korunmaya ihtiyacı var.
Çünkü düşmanlarımız var. Her zaman, her yerde...

LA BOQUERIA 
Bir pazar yerinden çok, her gidişte tavaf edilmesi gereken bir tekke gibi. Çok matah değil. Ama at sepetelik alışkanlıklar. Baharatçıdan alınacaklar, tek durek El Quim'de boş sandalye bulursan yemek, otele taşımak için biraz taze meyve, biraz kuru et...

CHIC&BASIC RAMBLAS
Temiz, minimalist, doğaperver... On numero!

Berbat mimarilerde, berbat caddeler ve yollarda yürüyerek ömrümüzden aşınanları bize tekrar gösterdiğin için teşekkürler Barselona. Bütün grid'ler gelip bizi kurtarsın. Amin!.

Britt Ekland in Rome, 1960s